Esquecer

Iris quería esquecer quen era. Quen eran os seus. Doíanlle demasiado. Agora que hibernaba na súa casa, bulían os recordos como unha colmea, non como unha casa baleira.

No epicentro, a bisavoa gobernando como emperatriz todas as terras á redonda. Co seu miniexército de cavadores que chamaba a diario. Uns a mantido e outros a secas. Máis os que envelleceran na casa e eran contratados por caridade.

Iris rexeitaba a coroa daquel imperio, non obstante, a estirpe non entendía de negativas e só con contar a súa historia como agora contaba, xa perpetuaba o seu fluxo.

E se o interrompía momentaneamente, só conseguía afianzar as palabras do relato ao que estaba presa.

Esquecer

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s