Aos catro días saín de alí. Abriuse a porta blindada. Esa que todos tentamos abrir desde dentro. Ao non podermos, estamos atentos a que alguén entre para botármonos á carreira e correr lonxe. Pechouse ás miñas costas cun estrépito metálico.

Todo o que tiña levábao nun sobre na man.

Dentro tatuara unha cruz de Malta enorme no coiro cabeludo. Agora, coas guedellas que levaba, non se me vía.

Como era unha mala besta, sacáronme da cela esposado por detrás, boca abaixo, arrastrándome polo chan. Desconfiaban do meu aparente deplorábel estado de saúde; non obstante, leváronme ao Hospital. Cando me vestían, souben que era eu porque me servía o meu calzado.

Horas antes, entrara naquel despacho cun pau de xeado aguzado e seccionáralle a carótida ao obxectivo.

O trato era que me tiña que deixar deter pacificamente no medio daquel escenario dantesco que se me pedira que creara. Con todo, os meus compañeiros da Seguranza Pública non me trataron precisamente como se eu tamén fose da seguranza. Por moito que obedecese ordes dos meus superiores, ninguén podía crer a miña historia e sabía que a pena de prisión non sería un paripé.

Ao se abrir a porta, pensei para min que o que querían era temperar o meu carácter, que boa falta facía.