Xenio

Non lle daba o xenio ficar esmorecente moito tempo. O’ Encantiño seguiu coas súas consultas. Continuou nutríndose das historias que contaba a xente no bar. Proseguiu coa caracterización das súas amantes Ofelia e Virxinia. Mais el quería facer algo diferente, non sabía se distópico ou utópico. Xa postos, a utopía atraíao máis. Crear un mundo agradábel, xusto. Non lle puñan medo as aplicacións vixía, temía non ser quen de escribilo.

Xenio

Comezou por blindar o café e as súas xentes. Convertelo nun verdadeiro punto franco xunto co hotel. Puxo o tintinar da louza e o son apagado das voces como escudo de interferencias para protexernos. E nese barulliño comezamos a existir.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s