Indución

O’ Encantiño inducíanos un estado de placidez e pracer cando nos escribía. Puña os nosos sexos nun punto de media erección e os nosos ollos e a nosas bocas nun permanente querer beixar. Deste xeito, a vida era unha regalía e todo eran caricias e aloumiños.

Indución

Fomos constituíndo unha sociedade amantísima que non sabiamos ata onde chegaba nin se tiña fin. Todo era fácil e factíbel.

Que todo fose factíbel era o pracer máis grande do que gozabamos.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s