As putas daquel tugurio tiñan os beizos carnoso e lentos dunha lesme antiga e inmortal. O mariñeiro coxo bebe e debrúzase no mostrador do prostíbulo. Canta para ninguén cántigas de amor. Abala co ritmo da mareira, como se non fose coxo nin estivese borracho. O mariñeiro coxo ten os ollos azuis. Un deles, auga-mariña derramada sobre a esclerótica. Pero, ás veces, forma un cuadrante branco e azul, como o emblema dun BMW.

O mariñeiro coxo pide máis whisky e naufragamos longamente, ata que os noso arrotos foron salgados e os peixes nos comeron os ollos. Saímos á luz cegadora da mañá e, coas cuncas baleiras, ollamos o espertar tumefacto da cidade. O mariñeiro coxo tivo medo porque bebera os sete mares e agarrouse a un semáforo para saber de que lado sopraba o vento. Non quixo navegar máis e alí ficou, agarrado ao mastro sen saber se quen se movía era o navío ou el.

Xoán C. Rodríguez, Occidencia, Sotelo Blanco Edicións, Santiago de Compostela, 2004.