Memoria

Perdo a memoria mentres se derruban adegas e palleiras. Logo se virá abaixo a casa. Cando iso suceda, xa non lembrarei as estremas, nin as horas da rega, nin os veciños vivos e defuntos, nin os seus aconteceres.

Iris dixo isto chorando mentres se pechaba a porta. Non importa que fose a da residencia, a do manicomio ou a do cárcere. Ou a dos tres xuntos. Sabía que morrería nun recuncho de esquecemento.

Memoria

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s