Porta

Hai unha porta escusada no mar pola que sempre volven O’ Encantiño, Ofelia e Virxinia collidos do brazo das súas dilatadas navegacións. A porta non ten poxigo nin madeira batente e pasan por ela todos os ventos. Son os ventos máis borrascosos os que traen aos nosos artistas nin máis nin menos que do Alén.

Porta

Unha porta que sempre está aberta é garantía de novos relatos. Ou polo menos serve de falso slogan folletinesco.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s