“Meu avó matouse porque, na súa cabeza, o gando xa non apacentaba. Borráronselle as estremas dos eidos por máis que el andase sempre a procurar os marcos. Esqueceu as quendas da rega e o ritmo das sazóns. Unha noite de lúa vella pegouse un tiro cunha pistola republicana que aínda conservaba agachada. Eu non teño valor para acabar con isto de vez, por iso singro cara o Oeste: o horizonte final desta xinea maldita á que pertencemos”.

O mariñeiro coxo dixo isto como se o dixese eu. E puxo enriba da barra a navalla de sete estalos. “A ver se agora somos quen de cortar os cabos que nos unen ao peirao”. Fixo un corte profundo en cada pulso e pasoume a faca ensanguentada. Agarreina firme e fixen o mesmo.

Xoán C. Rodríguez, Occidencia, Sotelo Blanco Edicións, Santiago de Compostela, 2004.