Castro

Aboiabamos inertes na tona do océano facendo o morto de mans dadas. Era excitante flotar xuntos ata que o frío nos foi soltando e empurrando á beira da duna unha por unha. Fomos formando un domo compacto de corpos espidos dándose calor e secándose ao sol. Xaciamos mornos acariñándonos á vontade ata as derradeiras luces. E aínda cando xa era noite, as derradeiras de nós abandonabámonos á nugalla de marcharmos do areal.

Castro2

Mirámonos desde os altos con perspectiva trigonométrica. Somos un castro de círculos concéntricos con infinitos focos. E o noso abrazo é inexpugnábel.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s